Κι όμως: Γκασόλ και Πάρκερ "βουλιάζουν" το ελληνικό μπάσκετ!

Written By livesportsgr on Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016 | 00:15

Loading...
Λίγες ώρες πριν τον τελικό ΗΠΑ – Σερβίας, ο Θανάσης Ασπρούλιας κάνει από το Ρίο τον απολογισμό του ολυμπιακού τουρνουά μπάσκετ και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της εθνικής Ελλάδος.

Η Ολυμπιακή Φλόγα εντός των επόμενων ωρών θα σβήσει από το βωμό της στο κέντρο του Ρίο, η σημαία των Αγώνων θα περάσει στον πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής του Τόκιο 2020, η Ολυμπιάδα θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα από την ημέρα και οι αναμνήσεις θα είναι αυτές που θα κρατήσουν ζωντανό αυτό το όμορφο 15ήμερο στις όχθες μίας εκ των ομορφότερων πόλεων στον πλανήτη.  Στο παιχνίδι των χρωμάτων, των εικόνων και της νοσταλγίας, ευτυχώς, ή δυστυχώς το Ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ θα έχει πενιχρή επιρροή. Ειδικά για την αφεντιά μας, τους Έλληνες εννοώ.

Δεν είναι, όμως, μόνο η απουσία της πολυαγαπημένης μας που θολώνει τη ζωντάνια των παραστάσεων και των συναισθημάτων που θα καταχωνιάσουμε στα μπαγκάζια μας. Λίγες ώρες πριν αρχίσει ο τελικός, το μεγάλο ραντεβού των Σέρβων με τους Αμερικάνους, αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι το μπάσκετ, φέτος, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν ένα νερόβραστο πιάτο, δίχως γεύση και ανατροπές που γοήτευαν. Τα περισσότερα ματς εξελίχθηκαν σε παράσταση για ένα ρόλο και με εξαίρεση το αιώνιο, πια, πρώην γιουγκοσλαβικό ντέρμπι, ελάχιστα πράγματα θα έρθουν στην επιφάνεια στα αφιερώματα που θα στηθούν έπειτα από τέσσερα χρόνια. Πιο έντονες ήταν οι στιγμές που χάρισαν οι αποχωρήσεις των ιερών τοτέμ του παγκόσμιου μπάσκετ, όπως ο Μανού ή ο Πάρκερ, παρά η δράση που (δεν) κορυφώθηκε μέσα στο παρκέ.

Επ’ ουδενί γράφω για να απαντήσω σε συναδέλφους που με αφορμή τα τιμημένα γηρατειά Γάλλων, Ισπανών και λοιπών, επικέντρωσαν τα άρθρα τους στην αναζήτηση των λόγων που… τα δικά μας άτια «ψοφάνε» γρήγορα και η εθνική συμμετοχή δεν αποτελεί πλέον για τους Έλληνες υπέρ-σταρ κίνητρο διάκρισης. Μου δίνουν όμως, τα εξαιρετικά σχόλια των συνοδοιπόρων στο δάσος με τις πορτοκαλί μπάλες αφορμή και βάθρο για να εκφράσω ανησυχίες που γίνονται πιο σφοδρές μέρα με την ημέρα. Ανησυχίες που σποραδικά εκφράζονται και φυλάσσονται κάτω από το στρώμα της διαχρονικής ελληνικής μπασκετοσύνης, που εις τους αιώνες των αιώνων θα παράγει παικταράδες, ή ομαδάρες.

Όσο ο Πάου Γκασόλ, που παρεμπιπτόντως δήλωσε ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται στην Εθνική ομάδα, επιμένει στα τριανταφεύγα του να είναι παρών, θα έρχεται στο μυαλό η απόσυρση του Διαμαντίδη στα παρα κάτι τριάντα και όσο ο Ντιό θα σέρνει το υπέρβαρο σαρκίο του με το τετραπέρατο μυαλό του, τόσο θα σκεφτόμαστε τον Σπανούλη και τον Ζήση.

Συμπαθάτε με, αλλά αυτή η επιμονή στην καταγραφή των απόντων είναι η μέγιστη παραδοχή της ήττας και της κατάπτωσης του ελληνικού μπάσκετ. Φυσικά Διαμαντίδηδες, Σπανούληδες και Παπαλουκάδες δε θα συναντήσουμε την επόμενη δεκαετία, αλλά είμαι σίγουρος ότι αν είχαμε να ασχοληθούμε με κάτι περισσότερο από το θαυματουργό παιδί από τα Σεπόλια, αν η Εθνική απέπνεε υγεία κι αισιοδοξία, το αντίο των προαναφερθέντων θα ήταν απλά μία αξέχαστη στιγμή στην εγκυκλοπαίδεια του μπάσκετ και τίποτα περισσότερο. Ασχολούμαστε όμως με τους απόντες γιατί όχι οι παρόντες, αλλά… οι επόμενοι δεν πείθουν.

Το ελληνικό μπάσκετ σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, έχει δεκάδες προβλήματα να επιλύσει και μηρυκασμός της απόσυρσης των αποστρατεία στρατηγών, δεν δίνει απολύτως καμία απάντηση… Στο κάτω κάτω, αν οι διεθνείς, οι ακριβοπληρωμένοι σταρ μας, με τις πανίσχυρες προσωπικότητες και τις ορδές των θαυμαστών ενοχλούνται από την παρουσία του Βασιλακόπουλου, ας βγουν να το πουν. Ο λόγος τους είναι πανίσχυρος και τα βήματα που τους δίνονται καθημερινά.

Ας σταθούμε στο δεδομένο: Κι αυτό δε χωρά υπαινιγμούς, ούτε εικασίες… Αυτοί έφυγαν! Όσα δάκρυα, ή λέξεις απογοήτευσης κι αν αφιερωθούν στη φυγή τους, δε θα επιστρέψουν. το ερώτημα είναι τι γίνεται την επόμενη μέρα… Αυτή τη μέρα που η Εθνική ομάδα μοιάζει να στηρίζεται σε έναν από τους μελλοντικούς πιο ακριβοπληρωμένους σταρ του ΝΒΑ (Γιάννης), που δεν γνωρίζουμε καν αν θα είναι  (και πόσο συχνά) παρών στα ραντεβού της επίσημης αγαπημένης…

Αυτή την ημέρα που η Εθνική καλείται να αλλάξει σελίδα στην ιστορία της, ερχόμενη σε πλήρη αντίθεση με το επί χρόνια καλλιεργημένο DNA του σκεπτόμενου μπάσκετ. Μπορεί να τα καταφέρει;

Η Εθνική ομάδα του 2017 θα είναι ένα σύνολο αποτελούμενο από ρολίστες πολυτελείας, παίκτες με μεγαλύτερο ή μικρότερο ταλέντο που δεν έχουν καταφέρει να γίνουν πρωταγωνιστές στις ομάδες τους.

Κι αν αυτή η γενιά, του Γιάννη, του Σλούκα, του Μάντζαρη, του Παπαπέτρου, του Παπανικολάου, καταθέτει ένα τεκμήριο ποιότητας, είμαι εξαιρετικά ανήσυχος για τις εθνικές των επόμενων ετών. Τα αναπτυξιακά συγκροτήματα καταποντίζονται. Η θριαμβεύτρια ομάδα των Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2015, μόχθησε φέτος για να επιστρέψει στην Α΄κατηγορία, αφού οι μεγαλύτεροι δεν κατάφεραν πέρσι να διατηρηθούν σε αυτή. Οι μικρότερες εθνικές δεν έχουν να παρουσιάσουν απολύτως τίποτα. Ο 15χρονος Αρσενόπουλος παρουσιάζεται από τώρα ως ο νέος μεγάλος σταρ του ελληνικού μπάσκετ και στο μυαλό του μικρού καλλιεργείται από τώρα η ιδέα ότι θα γίνει ο εθνοσωτήρας μας… Τραγικό!

Ακόμα και στην ομάδα που κατέκτησε πέρσι στο χρυσό μετάλλιο στο Βόλο, το ταλέντο είναι είδος υπό εξαφάνιση. Τα φωτεινά παραδείγματα του Χαραλαμπόπουου και του Παπαγιάννη δεν είναι αρκετά για να μασκαρέψουν την έλλειψη σπουδαιότητας στην ικανότητα των υπόλοιπων.

Το ελληνικό μπάσκετ δεν παράγει πια κι αυτή είναι μία πολύ σκληρή αλήθεια που οφείλουμε να παραδεχθούμε αν θέλουμε να διορθωθούμε. Παιδιά μικρής ηλικίας, χωρίς εξαιρετικό ταλέντο έγιναν πρωτοσέλιδα εξαιτίας της ανάγκης (λόγω οικονομικής κρίσης) των μεγάλων ομάδων να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στην ελληνική αγορά και πιστέψαμε ότι η νέα χρυσή γενιά της Εθνικής ριζώνει για τα καλά. Λυπάμαι, που θα το αναφέρω, αλλά πρόκειται αποκλειστικά και μόνο για ευσεβείς πόθους. Το μέλλον (στα μάτια μου τουλάχιστον) παρουσιάζεται ζοφερό και το χειρότερο είναι ότι ως μπασκετικό έθνος δε γνωρίζουμε ακριβώς τι θέλουμε…

Σκεπτόμενο μπάσκετ και Χαραλαμπόπουλος, ή ΝΒΑ style σταρ τύπου Αντετοκούνμπο; Και τα δύο, sorry, αλλά είναι σχεδόν να συνυπάρξουν. Όχι άμεσα τουλάχιστον! Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ όσο μπορεί να το αισθάνεται κάποιος. διότι η Εθνική ομάδα πρέπει να οριστικοποιήσει την ταυτότητά της. Και σήμερα μοιάζει να βρίσκεται σε κρίση προσωπικότητας. Η σχολή του ελληνικού μπάσκετ, που εγκαθιδρύθηκε την προηγούμενη δεκαετία, έχει ανάγκη από ρετούς. Ίσως και face off.

Η Ελλάδα είναι πια η ομάδα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που δεν ξέρουμε αν θα τον έχουμε κι αν δεν τον έχουμε, δεν ξέρουμε τι μπάσκετ θέλουμε να προάγουμε.

Οι 15χρονοι Αρσενόπουλοι είναι αστείο να σκεφτόμαστε ότι θα λύσουν άμεσα τα προβλήματα. Παίκτες βγαίνουν με το σταγονόμετρο πια και σε μία εποχή που όλες οι μεγάλες Εθνικές της Ευρώπης αλλάζουν σελίδα πια, εμείς είμαστε εντελώς ανέτοιμοι να χωρέσουμε στο κενό που θα αφήσουν τα γερόντια της Ισπανίας και της Γαλλίας.

Την ιστορία γράφουν οι παρόντες… Μόνοι που εμείς δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι και το κυριότερο δεν ξέρουμε τι θέλουμε να ζητήσουμε από αυτούς. Οι φευγάτοι έκλεισαν την πόρτα πίσω τους. Αντί να κλαίμε πάνω στο αντίο τους θα ήταν προτιμότερο να ανησυχούμε για τα ακόμα πιο προβληματικό μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας.

*sdna.gr
Loading...

Δημοσίευση σχολίου


Join Us On Facebook

Please Wait 10 Seconds! Close

Powered By | blogger widgets

 
Copyright © 2010 - 2015. LiveSports - All Rights Reserved
Created by D. P.